Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı
TARİHÇE
İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı ülkemizde kurulmuş olan bu alandaki ilk birimdir. 10 Mart 1956 tarihinde Ord. Prof. Dr. İhsan Şükrü Aksel tarafından İstanbul Tıp Fakültesi bünyesinde Çocuk Psikiyatrisi Enstitüsü olarak kurulmuştur. Çocuk psikiyatrisi enstitüsünün amacı “Çocuklarda görülen akıl hastalıkları ile zeka ve karakter özelliklerini tetkik ve bunlarda görülecek bozuklukları önlemek, topluma uyum sağlamadaki zorlukları gidermek hususunda çalışmalarda bulunmak, poliklinikler açmak, bilimsel yayınlarda bulunmak, konferanslarla halkı aydınlatmak, gerektiğinde hasta çocukların aileleri ile işbirliği yapmak, okullarla ilişki kurmak ve bu konularda yayınlarda bulunmaktır” şeklinde belirtilmişti. Kurulduğu tarihten bu yana ülkemize önemli hizmetler sunan kliniğimiz 1991 yılında ayrı bir anabilim dalı olarak İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı adını almıştır.
Halen iki professor, iki doçent, bir Dr. Öğretim Üyesi, bir Dr. Öğretim Görevlisi ve 25 araştırma görevlisinden oluşan akademik kadro ile eğitim, araştırma ve tedavi hizmetleri yürütülmektedir.
MİSYON VİZYON
Misyonumuz; İstanbul Tıp Fakültesi, Çocuk Psikiyatrisi Kliniği kurulduğundan bu yana pek çok alanda hizmet vermiş ve gelişme göstermiştir. Bir üniversite kliniği olarak temel görevleri; hastaların tanı ve tedavisini üstlenmek ve yürütmek, ruh sağlığı alanında çalışanların ve toplumun eğitimi ve hastalıkların tanı ve tedavisinde ve farklı alanlarda bilimsel çalışmalar yürütmektir.
EĞİTİM
Eğitim faaliyetleri tıp öğrencilerini bu alanda yetiştirme ve uzmanlık eğitim programı sunmak, erişkin psikiyatrisi asistanlarının bu alanda eğitimlerini sağlama, psikoloji, pedagoji, sosyal çalışma, master ve doktora öğrencilerine staj talebini karşılamayı içermektedir. Eğitim programımız tıpta uzmanlık öğrencileri (asistanlar) için zengin klinik birikimi sağlamak yanında araştırmacı olmalarını teşvik etmekte ve araştırma projelerinde bulunmaları için gereken destek ve süpervizyon verilmektedir.
Kliniğimiz 1991 yılından bu yana Tıpta Uzmanlık Sınavı (TUS) ile uzmanlık öğrencisi almaktadır ve şimdiye kadar çok sayıda çocuk psikiyatrisi uzmanı yetiştirmiştir. Kuruluşundan bu yana TUS’ta en yüksek puan alan uzman hekim adaylarının tercih ettiği bir bölüm olan kliniğimizde şu anda 26 uzmanlık öğrencisi bulunmaktadır. Öğretim kadrosu olarak 5 öğretim üyesi ve 1 uzman hekim bulunmaktadır. Kliniğimiz gerek öğretim üyesi sayısı gerekse de uzmanlık öğrencisi sayısı açısından ülkemizdeki en büyük Çocuk Psikiyatrisi kliniği olma özelliği taşımaktadır.
Anabilim Dalımızda gerek mezuniyet öncesi gerekse mezuniyet sonrası eğitime öncelik verilmekte, çok sesli, kaliteli ve bilimsel gelişmeleri yakından izleyen, değişime açık eğitimin sağlanmasına çalışılmaktadır.
POLİKİNLİK HİZMETLERİ
Kliniğimizin en önemli hizmet alanlarından birisi her gün çok sayıda çocuk ve ailesine ruh sağlığı hizmetinin verildiği ayaktan hasta tedavi ve takip poliklinikleridir. Kliniğimizde sağlık hizmetlerinde tıp doktorları yanı sıra psikologlar, pedagoglar, sosyal çalışmacılar ve psikiyatri hemşireleri görev yapmaktadır. Bu ekip elemanları hastanın çeşitli değerlendirme aşamasında, gerek nöropsikolojik, gerek gözlem ve aile incelemesi programlarında rol almaktadırlar. Hastalara sunulan tıbbı hizmetin yanı sıra danışmanlık ve psikoterapi hizmetleri sunulmaktadır.
ARAŞTIRMALAR
Araştırma alanında hem klinik hem temel bilimlerle iş birliğinde çeşitli araştırmalar yürütülmektedir. Son yıllarda çocuk psikiyatrisi branşı açısından çok heyecan verici gelişmeler görülmüştür. Genetik, nörobiyoloji ve davranış bilimlerinde görülen anlamlı gelişmeler çocuk psikiyatrisi disiplinin gelişmesine ciddi katkı sağlamıştır. Kliniğimizce yürütülen, uluslararası ve ulusal bilimsel dergilerde yayınlanan çok sayıda bilimsel çalışma ve proje mevcuttur. Kliniğimizde devam etmekte olan bilimsel çalışmalar uzmanlık öğrencilerinin tez araştırmalarının yanı sıra farklı alanlarda yürütülen psikiyatrik bozuklukların sıklığı, nedenleri, özellikleri, tanısı ve tedavisini araştıran çalışmalardan oluşmaktadır.
Çocuk ve Ergenlerde Sık Görülen Psikiyatrik Bozukluklar Otizm Spektrum Bozukluğu
Otizm, yaşamın erken dönemlerinde başlayan ve yaşam boyu süren, sosyal ilişkiler, iletişim, davranış ve bilişsel gelişmede gecikme ve sapmayla giden gelişimsel bir bozukluk olarak kabul edilmektedir. Bunun sonucunda çocuklar, çevrelerinin çok farkında değilmiş gibi, kendi dünyalarında yaşarlar, sosyal ilişkide kayıtsız kalırlar. İnsanları, gereksinimlerini giderici nesneler gibi görürler. Zamanlarını dönme, döndürme, kol çırpma, bir şeyleri sallama ya da elleri ve parmaklarıyla oynama gibi yineleyici davranışlarını tekrarlayarak geçirebilirler. Nesneleri dizmekten, kitap ve dergi sayfalarını çevirmekten ya da reklamları sey-retmekten, müzik dinlemekten hoşlanırlar; bunları yaparken çevrede olup bitene kayıtsız kalırlar. Bazılarının sözcükleri vardır. Ancak bir kısmı duyduklarını tekrarlar, sözcükleri ge-reksinimlerini ifada etmek için kullanmazlar. Bazıları reklam sözcüklerini ya da sözcükleri söyleyebildikleri halde, sosyal iletişim için konuşmazlar. Bir kısmının bellekleri bir hayli güçlüdür; yolları, gördükleri yerleri anımsadıklarını belli ederler, duyduklarını özellikle tekerlemeye benzer şeyleri kolay ezberlerler.
Temel belirtiler ise;
• Uygun yüz ifadesi, jest mimik kullanımı ve göz teması kurmada güçlük,
• Akranlarıyla yaşına uygun ilişki kurmakta zorlanması,
• Diğer insanlarla paylaşmanın olmaması,
• Duygularını ifade edememesi,
• Dil gelişimde gerilik olması,
• Amacına uygun oyun kuramaması,
• İlgi alanının dar olması olarak sayılabilir.
Tedavi amaçlı çocuğun örgün ve özel eğitiminin planlanmakta, aileye bozukluk ile ilgili bilgi ve danışmanlık verilmekte, hastanın ek sorunlarına yönelik psikoterapiler ve ilaç tedavileri uygulanmaktadır.
Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu (DEHB)
Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğunun temel özelliği kalıcı ve sürekli dikkatsizlik belirtileri ve/veya benzer gelişim düzeyindeki çocuklara göre daha sık ve şiddetli hareketlilik ve dürtüsel davranışların olmasıdır.
Bu çocuklar ayrıntı gerektiren okul ya da diğer ödevlerinde dikkatsizce hatalar yaparlar. Çalışmalarını plansız, düzensiz ve karmaşık bir biçimde sürdürürler, başladıkları işleri tamamlamakta zorlanırlar. Sanki akılları başka bir yerdedir ve söyleneni duymuyormuş gibi davranırlar. Karşısındakileri dinleyemezler, konuşmaya yoğunlaşamazlar.
Dikkatleri ilgisiz bir uyaranla kolaylıkla dağılabilir. Günlük etkinliklerde sıklıkla unutkandırlar.
Hiperaktivite, yerinde rahat duramama, oturduğu yerde bile kıpırdanıp durma, motor takılmış gibi sürekli hareket halinde olma belirtileriyle kendini gösterir. Bu çocuklar oturmada, beklemede, zorluk çekerler, sık sık ayağa kalkıp gezinirler ya da ayak sallarlar. Çok konuşur ve etkinlikler sırasında çabuk sıkılıp gürültü yaparlar.
Dürtüsel davranışlar kendini sabırsızlık, cevapları geciktirmede zorluk, sırasını bekleme güçlüğü şeklinde gösterir. Yönergeleri dinlemezler, uygunsuz zamanlarda konuşmaya başlarlar, insanların konuşmalarını keserler. Olası sonuçları düşünmeden tehlikeli olabilecek etkinliklerle uğraşırlar.
DEHB’nin okul çağı çocuklarında görülme sıklığı %5’tir. Genelde bozukluk ilkokul döneminde çocuğun okula uyumunun aksamasıyla tanınır. Ergenlik döneminde belirtiler azalır. Olguların az bir kısmı, tüm belirtileri erişkinlik döneminde de gösterir. İlaç tedavisi, aile eğitimi, bireysel terapi uygulanan tedavi yöntemleridir.
Karşıt Olma- Karşı Gelme Bozukluğu
Bu bozukluğun temel özelliği büyüklere yönelik yineleyici, olumsuz karşı gelme, itaatsizlik, sinirlilik ve inatçı davranış örüntülerinin olmasıdır. Olumsuz tutum ve karşı gelme davranışları, sürekli bir dikbaşlılık, yönlendirmelere direnç gösterme, uyumsuzluk, isteksizlik, erişkinler ve arkadaşlarıyla uzlaşmama biçimindedir. Karşı gelme ayrıca kasıtlı bir biçimde ve sürekli olarak sınırların zorlanması, görevlerin göz ardı edilmesi, kavga ve tartışmalarla ya da başkalarını suçlamalarla kendini gösterir. Bu bozukluk kendini daha çok ev ortamında gösterir. Okulda ya da toplumda gözlenmeyebilir. Bu bozukluğun belirtileri tipik olarak kişinin yakından tanıdığı erişkinlerle ya da arkadaşlarıyla olan ilişkilerinde ortaya çıkar. Bu bireyler genel olarak kendilerini karşı gelen biri olarak kabul etmezler, hatta yersiz isteklerini ya da haksız tutumlarını savunmaya çalışırlar.
Karşıt Olma-Karşı Gelme Bozukluğu çocukluk ve ergenlik döneminde görülür. Başlangıç tipik olarak yavaştır, genellikle aylar ve yıllar içinde ortaya çıkar. Olguların önemli bir bölümünde Davranım Bozukluğunun gelişimsel bir öncüsüdür.
Karşıt Olma-Karşı Gelme Bozukluğunun birincil tedavisi çocuk ve ergenin bireysel psikoterapisi yanı sıra ana- babaya danışmanlık hizmeti verilmesidir.
Davranım Bozukluğu
Davranım Bozukluğu, başkalarının temel haklarına saldırıldığı ya da yaşına uygun başlıca toplumsal değerlerin hiçe sayıldığı, yineleyici ya da sürekli davranışsal sorunların bulunması olarak tanımlanabilir. Çocuk ya da ergendeki başkaldırma, karşı gelme ve top-luma aykırı davranışlar nedeniyle aile ve toplumla ilişkileri gittikçe bozulur.
Bu çocuk ve ergenler sıklıkla saldırgan davranışlar sergilerler, başkalarına gözdağı vererek istediklerini elde etmeye çalışırlar. Sıklıkla kavga dövüş başlatırlar. Hayvan ve in-sanlara acımasızca davranırlar, fiziksel ve cinsel içerikli şiddet uygulayabilirler. Başkaları-nın malına mülküne bilerek zarar verebilirler, bu amaçla yangın çıkarabilirler, araba camlarını kırabilirler okul eşyalarına zarar verebilirler. Hırsızlık ve dolandırıcılık yaygındır. Evden ve okuldan kaçma davranışları görülebilmektedir.
En sık görülen beş belirti sırasıyla yalan söyleme, görünmeden çalma, kabadayılık yapma, kavga dövüş başlatma ve okuldan kaçmadır.
Toplumda görülme sıklığı %5-15’tir, şehirlerde kırsal alanlardan daha sık görülmek-tedir. Erkek çocuklarda kızlara göre 4-5 kat fazladır.
Bu bozukluğun oluşumunda hem biyolojik, hem psikolojik, hem ailesel hem de sosyal etmenler bir arada rol oynamaktadır.
Davranım bozukluğunun erken yaşta başlaması, erişkin yaşamda antisosyal kişilik bozukluğu ve madde kullanımıyla ilgili bozuklukların ön habercisi olabilir.
Bu bozuklukta belirgin ve uzun süreli sonuçlar sağlayacak tek bir tedavi yöntemi yoktur. İlaç tedavisi, aile eğitimi, bireysel psikoterapi, sosyal yardım tedavileri, fiziksel eği-tim programları tedavi amaçlı olarak kullanılmaktadır.
Anksiyete Bozuklukları
Anksiyete/kaygı; kötü, korkunç bir şey olacakmış gibi bir beklenti içinde olma durumudur ve günlük yaşam içinde doğal bir tepki olarak kabul edilmektedir. Kaygının süresi uzar, şiddeti artar ve günlük işlevlerin yerine getirilmesini engeller ise patolojik kaygıdan, anksiyete bozukluğunun varlığından söz edilebilir. Anksiyete bozuklukları toplumda en sık rastlanan ruhsal hastalık grubudur. Çocukluk-ergenlik döneminde %5-15 gibi bir sıklıkta görülmektedir. Bu grupta görülen bozukluklar:
• Ayrılık Anksiyetesi Bozukluğu
• Yaygın Anksiyete Bozukluğu
• Fobik Bozukluklar
• Panik Bozukluğu
• Akut Stres Bozukluğu
• Travma Sonrası Stres Bozukluğu
Anksiyete bozukluklarının tedavisinde bireysel terapi, aile terapisi, bilişsel-davranışçı terapi gibi yöntemler kullanılmakta ve gerekli görüldüğü taktirde ilaç tedavisi de bunlara eklenmektedir.
Major Depresif Bozukluk
Major depresif bozukluk çocuk ve ergenlerde oldukça sık görülen, belirgin işlev kaybına yol açabilen, sıklıkla başka ruhsal bozukluklarla birlikte olan, intihar girişimi ve madde kullanımı gibi ciddi sonuçlar doğurabilen, çoğu zaman tekrarlayan, erişkinlikte de devam edebilen, bu nedenlerle erken tanı ve tedavinin önemli olduğu ciddi ruhsal bir bozukluktur.
Başlıca belirtileri mutsuzluk veya sinirlilik, içe kapanma, etkinliklerden zevk alamama, uyku ve iştah değişiklikleri, enerji kaybı, huzursuzluk, konsantrasyon güçlüğü, değersizlik/suçluluk düşünceleri, intihar düşünceleri olarak sayılabilir.
Tedavide psikoterapi, bilişsel davranışçı terapi, ilaç tedavisi kullanılmaktadır.
Obsesif Kompülsif Bozukluk
Obsesyon (takıntı-saplantı): kişinin isteği dışında, tekrar tekrar zihninde beliren ve kişiye rahatsızlık veren düşünceler, hayaller, istekler veya görüntülerdir. Kompülsiyon (zorlantı): takıntıların yarattığı kötü düşünce ve hisleri gidermek için yapılan tekrarlayıcı davranışlardır. Toplum genelinde OKB sıklığı %1-3 arasında değişmektedir. Çocuklarda sanıldığından daha sık görülür. Çoğunlukla çocukluk veya ergenlik yıllarında başlar.
Sıklıkla görülen takıntı ve zorlantılar: kirlenme korkusu, kuşku simetri veya kesinlik ihtiyacı, cinsel ve dinsel düşünceler, zarar verme veya zarar görme ile ilgili düşünceler, yıkama- temizleme ihtiyacı, kontrol etme, sayma, düzeltme, biriktirme ve soru sormadır. Obsesyon ve kompülsiyonlar bir arada olabileceği gibi, kişide yalnızca bir tanesi de olabilir. Kişide ciddi işlev kaybına neden olur.
Tedavide bireysel psikoterapi, aile terapisi, bilişsel davranışçı terapi ve medikal tedavi yöntemleri kullanılmaktadır. Çocukluk Çağı Şizofrenisi
Şizofreni insanın kişiler arası ilişkilerden ve gerçeklerden uzaklaşarak kendine özgü bir içe kapanım dünyası yaşadığı; düşünce, algılama ve davranışlarda önemli bozuklukların görüldüğü bir hastalıktır.
Genellikle ergenlik döneminde başlar. Erkeklerde başlangıç yaşı kadınlara göre daha erkendir. Tablonun çocukluk döneminde başlaması halinde “Çocukluk Çağı Şizofrenisi” olarak adlandırılır, çok daha nadir görülür.
Çocuklarda başlangıç sinsi biçimlidir. Başlangıç dönemindeki belirtiler hastalığa özgü olmayan özellikler (neşesizlik, derse ilgisizlik gibi..) taşıyabilmekte ve bu aşamada tanıyı güçleştirmektedir.
Hastalığın en sık görülen belirtilerinden biri olan varsanılarda hasta gerçekte var olmayanı algılamaktadır. Bu yanlış algılar sıklıkla işitsel ve/veya görsel niteliktedir. Hastalar gerçekle ilgisi olmayan veya çarpıtılmış düşüncelere sahip olabilirler (kendine zarar ve-rilmek istendiği gibi.. ).
Yüz ifadesinde donukluk, keyif verici etkinliklere ilginin azalması, uyku problemleri, garip davranışlar, öfke patlamaları, akran ilişkilerinden uzaklaşma, kendine özen gösterme ve temizlikte yetersizlikler de hastalığın diğer belirtilerinden bazılarıdır.
Hastalığın oluşumunda birden çok etkenin rol aldığı düşünülmektedir. En önemli etkenlerden biri genetik yatkınlıktır. Toplumda görülme riski %0.5-1 iken, hastaların 1. derece akrabalarında bu risk 5-10 kat daha fazladır. Psikolojik ve çevresel etkenlerin de rol oynadığı belirtilmektedir. Hastalıktan sorumlu gen henüz bulunamamıştır. Şizofreni alevlenme ve remisyon dönemleri ile giden, süreğen bir hastalıktır.
Uyku ve Uyanıklık Bozuklukları
Uyku; düzenli tekrarlanan ve kolaylıkla geri dönebilen dinamik bir süreçtir. Farkındalığın ve çevreye yanıtın geri dönüşümlü olarak azaldığı, doğal bir durumdur. Uyku bozuklukları genel popülasyonda çok yaygındır. Genel popülasyonun %30’unda her ay en az birkaç gece uyku bozukluğu olduğu bildirilmiştir. Çeşitli araştırmalarda çocuklarda uyku bozukluklarının %20-30 oranında görüldüğü, 2-15 yaş arası çocuklarda %27 oranında uykuya dalma güçlüğü ve %25 oranında gece sık uyanma olduğu bildirilmiştir.
Uyku bozuklukları çeşitleri şunlardır:
• İnsomnia bozukluğu (Uykusuzluk)
• Hipersomnolans bozukluğu (Aşırı Uyuma)
• Narkolepsi (Ani uyku atakları, düşme)
• Solunumla ilişkili uyku bozuklukları
• Uyku- uyanıklık döngüsü bozukluğu
• Parasomnialar:
• 1) Kabus
• 2) Gece Korkusu
• 3) Uyurgezerlik
• Huzursuz bacak sendromu
• Madde/İlaç ile ilişkili uyku bozukluğu
Uyku bozukluğunun değerlendirilmesinde öykü çocuğun veya ergenin kendisinden ve aile-sinden alınmaktadır. Çocuğun ve ergenin alışılmış uyku uyanıklık düzeni, kimle ve nerede yattığı, yatma zamanı ile ilgili alışkanlıklar ve bu düzende ortaya çıkan değişiklikler sorgulanır. Değişiklikler; gelişimsel nedenlerle olabilir, geçici olabilir, özgül bir uyku bozukluğu ya da ruhsal, fiziksel bir hastalığın belirtisi olabilir. Primer uyku bozukluklarında tedavide ilk basamak, uyku hijyeninin sağlanmasıdır. Gerekirse ilaç tedavisi planlanmaktadır.
Beslenme ve Yeme Bozuklukları
Sağlıklı beslenme büyümenin temelidir. Beslenmenin fiziksel gelişim için gerekli gıdayı sağlamasının yanı sıra duygusal gelişim açısından da önemi büyüktür. Beslenme; anne babalara bebekleri ile nitelikli zaman geçirmek ve var olan ilişkiyi geliştirmek için önemli fırsatlar sağlar.
Çocuk ve ergenlerin yeme sorunlarının bulguları yaşla birlikte değişmektedir.
Beslenme ve Yeme Bozuklukları:
1. Pika (yiyecek niteliği olmayan gıdaların tüketimi)
2. Geri çıkarma (geviş getirme) bozukluğu
3. Kaçıngan /kısıtlı yiyecek alımı bozukluğu
4. Anoreksiya nervoza
5. Bulimiya nervoza
6. Tıkanırcasına yeme bozukluğu
7. Tanımlanmış diğer bir beslenme ve yeme bozukluğu
8. Tanımlanmamış beslenme bozukluğu
Tedavide psikoterapi, aile terapisi ve ilaç tedavisinden faydalanılmaktadır.
Alt Islatma (Enürezis)
Genellikle çocuklar idrar kesesi kontrolü gerçekleşinceye kadar, yani ortalama olarak iki, üç yaşlarına kadar geceleri altlarını ıslatır. Gündüz idrar kesesi kontrolü, iki yaş dolaylarında kazanılır; gece kontrolü ise beş yaşına kadar devam edebilir. Beş yaşından sonra alt ıslatmanın devam etmesi ‘enürezis’ olarak adlandırılır. Enürezis, hem sık rastlanması, hem de çocuk ve ana-baba için zor bir durum olması açısından önemlidir.
Enürezis iki biçimde görülebilir. Bunlardan ilki, ‘birincil enürezis’tir. Sinir-kas kontrolünün gelişmesindeki gecikmeden kaynaklanabilir ve doğumdan başlayarak süregelir. Bu gecikme ana- babanın düzensiz ya da yetersiz tuvalet eğitiminin bir sonucu olarak da oluşabilir. Birincil enürezis zamanla kaybolur ve tuvalet kontrolünde diğer çocukların düzeyine ulaşım sağlanır. Diğer enürezis türü ‘ikincil enürezis’ adını alır. Bu tür alt ıslatma olayında tuvalet kontrolü oluştuktan sonra bir gerileme söz konusudur.
Yapılan incelemeler alt ıslatma sorunuyla çocuğun duygusal dünyası arasında yakın bir ilişkinin olduğunu ortaya koymaktadır. Erken yaşta ve sert yaklaşımla tuvalet eğitimi vermenin zararlı olduğu bilinmektedir. Enürezisin tedavisinde ilk olarak organik nedenlerin araştırılması ve organik sorun varsa tedavi edilmesi önemlidir. Ruhsal çatışmaların önlen-mesi için anne ve babanın tutum ve davranışlar konusunda eğitilmesi ve yönlendirilmesi gerekmektedir. Tedavi sürecinde çocukla da çalışılmaktadır. İkincil enürezis olduğunda, gerilemeye neden olan psikososyal etkenler de ele alınmaktadır.
Uyum Bozuklukları
Ruhsal veya sosyal stres etkenleri sonrası belirgin duygusal ya da davranışsal belirtilerin ortaya çıkması ‘uyum bozukluğu’ olarak tanımlanmaktadır. Çocukluk döneminde uyum bozukluğuna sebep olabilecek stres etkenlerine ebeveyn ölümü, ebeveyn boşanması, kardeş doğumu, fiziksel hastalık, yaralanmalar, ebeveynden ayrılma, okula başlama gibi durumlar örnek olarak verilebilir. Çocuklarda bu gibi stres ve kaygıya sebep olan olay-lardan sonraki 3 ay içerisinde mutsuz, keyifsiz olma, sıkıntılı görünme, sık ağlama, umut-suzluk, yeni ortaya çıkan korkular, davranış sorunları, içe kapanma, saldırganlık, aşırı hareketlilik gibi belirtiler görülmesi uyum bozukluğunu düşündürür.
Tedavide ilk olarak ayrıntılı bir psikiyatrik değerlendirme yapılır. Bir sonraki adım (mümkün olabilen durumlarda) stres faktörünün ortadan kaldırılmasıdır. Stres etkeninin ortadan kaldırılamayacağı durumlarda (ebeveyn kaybı, boşanma, kronik hastalıklar gibi...) çeşitli terapi ve görüşme teknikleri kullanılarak başa çıkma mekanizmalarının güçlendirilmesi ve uygun aile desteğinin verilmesi sağlanır. Gerekli durumlarda ilaç tedavileri kullanılabilir.
Bebek Ruh Sağlığı
0-3 yaş arası bebek ve küçük çocuklarda da bir takım ruhsal sorunlarla karşılaşılmaktadır. Bunların başında uyku ve yeme problemleri, motor ve zihinsel gelişim sorunları, dil ve konuşma problemleri, bağlanma bozukluğu ve otizm spektrum bozukluğu sayılabilir.
Bu tür zorlukların erken dönemde belirlenip gerekli önlemlerin alınması çocuğun ileri yaşlarda geliştireceği daha ciddi ruhsal sorunları engellemek için oldukça önemlidir.
İLETİŞİM
Tel +90 212 414 20 00
Tıbbi Sekreterlik 12811
Akademik Sekreterlik 12832
E-posta capacocukpsk@yahoo.com.tr